อ่าน ฟัง ดู และกลับมาหาความนิ่งได้ตลอดวัน

จะหาทานในที่ไหน ๆ เปรียบเทียบได้ยาก ถ้าว่าเรามาประสบพบพระพุทธศาสนา ได้บริจาคทานในพระสูตร พระวินัย พระปรมัตถ์ และในทักขิณาวิภังคสูตรดังกล่าวนี้

พอนั่งธรรมะแล้วมีความสุขจากสมาธิ จะไม่ต้องให้ใครมาเตือนเลย อยากจะนั่งเอง เพราะเรารู้ว่ามันม่วนมันอยู่ตรงกลาง อยู่ตรงหยุดกับนิ่ง เมื่อใจไปสัมผัสแหล่งของความสุขภายใน แหล่งกำเนิดแห่งความสุข ก็ให้ทำอย่างนี้บ่อย ๆ พอไปได้สักครั้งหนึ่ง เดี๋ยวก็จะไปได้อีกครั้ง เมื่ออีกครั้งแล้วก็จะได้อีกครั้ง แล้วคราวนี้ก็จะได้เรื่อย ๆ แล้วคราวนี้ก็จะได้เรื่อยและนานขึ้น นานขึ้นไปเรื่อย ๆ

ถ้ารักที่จะเข้าถึงธรรมต้องหมั่นสังเกต ไม่สังเกตไม่ได้ เช่น สมมติว่า “เรานั่งไปแล้วมีความสุข” เราก็นิ่งไปเรื่อย ๆ แต่มีบางช่วงความสุขนั้นลดลง หรือความสบายกายสบายใจลดลง แม้เราทำต่อไป มันก็ลดลงไปอีก เราก็ต้องสังเกตดูเพราะอะไร แล้วให้เริ่มต้นใหม่ หาจุดที่สบายใหม่ทั้งกายและใจ ทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวจะสมความปรารถนา

การปฏิบัติธรรมอย่าลืมว่า...เรามีหน้าที่ประกอบเหตุอย่างเดียว เหมือนรดเหมือนเอาขันไปตักน้ำรดโคนต้นไม้ทุกวัน ๆ ต้นไม้ก็เจริญงอกงามทุกวัน ๆ เราบอกไม่ได้ว่าต้นไม้เจริญวันละสักกี่เซ็นต์ กี่นิ้วนี่เราบอกไม่ได้ แต่เมื่อเราทำอย่างนั้นบ่อย ๆ ทุกวัน เราจะทราบความเจริญเติบโตของต้นไม้ตอนที่มันมีผล อันนี้ก็เช่นเดียวกัน หน้าที่ของเรา คือ ประกอบเหตุให้ถูกต้องสมบูรณ์ตามทฤษฏี ให้มุ่งตรงนี้นะจ๊ะ